دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دین و ارتباطات (نامه صادق) 2252-0252 15 34 2009 02 19 Computer Games and Religious Education بازی‌های رایانه‌ای و آموزش دینی 5 37 1394 10.30497/rc.2009.1394 FA مرتضی آخوندی دانشجوی کارشناسی ارشد رشته معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق(ع) Journal Article 2013 07 30 Education is to be considered as a special form of communication not restricted to a mere exchange or transmission of messages but aiming at learning. Educational media have, throughout the years, played a major part in this regard, and the advent of new technologies has contributed greatly to their advancement. Among these one can refer to computer games that have stood in the forefront due to their specific features. Despite a former insistence on their negative effects and their consequent dismissal, recent research has taken their positive impact into consideration. One is their possible involvement in educational programs. Their special place in teaching different subjects, ranging from physical skills to class lessons, has been recognized by experts and led to the supply of some products. Meanwhile, studies on the practical possibilities of this media in religious fields, especially Islam, are rare. The purpose of this article is to search the possibilities of this media in helping achieve an effective teaching. The thesis is that utilizing the players’ stated reason for their hobby can better assist in developing suitable educational games. One significant capacity of the media is its interactional feature. After examining what and how the games teach, some challenging aspects of them in religious teaching are considered. This has paved the way for more exact experiments in the future. آموزش را می‌توان نوعی ارتباط خاص دانست که هدفش تنها انتقال و یا تبادل پیام نیست بلکه وقوع یادگیری است. رسانه‌های آموزشی در طی سال‌های طولانی، یکی از اجزای مهم این فرآیند بوده‌اند. پیشرفت و ظهور فناوری‌های نوین، نقش مؤثرتری را برای رسانه‌‌های آموزشی به ارمغان آورده است. بازی‌‌های رایانه‌‌ای، یکی از رسانه‌‌های نوینی است که از جنبه‌های مختلف از دیگر رسانه‌‌ها پیشی گرفته است. گرچه مطالعات اولیه بیشتر بر جنبه‌‌های منفی و در نتیجه، نفی رسانه بازی تأکید داشته‌‌اند، اما عرصه پژوهش اکنون مفید بودن و جنبه‌‌های ایجابی آن را مورد توجه قرار داده است. یکی از این ابعاد بازی‌‌ها که مورد توجه پژوهش‌‌هاست، امکان بهره‌برداری از آن در عرصۀ آموزش است. به‌طور کلی، کاربری بازی در آموزش موضوعات مختلف (از مهارت‌‌های حرکتی گرفته تا آموزش‌های درسی) مورد توجه پژوهش‌ها قرار گرفته و البته محصولاتی نیز تولید شده است؛ اما در این میان مطالعاتی که امکان و اقتضائات کاربری این رسانه را در عرصۀ آموزش دینی و به‌ویژه اسلام مورد توجه قرار دهند، کمتر مشاهده می‌شود. مسئلۀ اصلی این مقاله بازی آموزشی و امکان دستیابی به یادگیری مؤثر با کمک گرفتن از آن است. نویسنده تلاش می‌کند این بحث را طرح نماید که بهره‌‌گیری از دلایلی که بازیکنان به بازی کردن و مصرف بازی می‌پردازند، می‌تواند در طراحی بازی آموزشی مؤثرتر مورد عنایب باشد. در این بحث آموزشی بودن بازی با آگاهی بر لزوم شناخت هرچه بیشتر ماهیت این رسانه مورد عنایت است و سعی می‌‌شود تا قابلیت‌‌های خاص این رسانه در امر آموزش مورد تأکید قرار گیرد که تعاملی بودن به‌‌طور برجسته خودنمایی می‌کند. پس از بررسی اینکه بازی‌ها چگونه و چه چیزهایی را آموزش می‌دهند، برخی جنبه‌های چالشی بازی‌های رایانه‌ای را در آموزش دینی مورد توجه قرار می‌دهد. نویسنده امیدوار است طرح این مباحث نظری و چالش‌های مطرح‌شده، زمینه را برای پژوهش‌های تجربی دقیق‌تر محققان آماده سازد.

https://rc.isu.ac.ir/article_1394_f016e59c7ad8b1d72903bb1aa5720d53.pdf

دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دین و ارتباطات (نامه صادق) 2252-0252 15 34 2009 02 19 An Explanation of the Concept and Indexes of Velayee Function in Imam Musa Sadr’s Experience of Community Formation تبیین مفهوم و شاخص‌های کنش ولایی در تجربه جماعت‌سازی امام موسی صدر 39 71 1395 10.30497/rc.2009.1395 FA مجتبی احمدی دانشجوی کارشناسی ارشد معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات دانشگاه امام صادق(ع) Journal Article 2013 08 04 Imam Musa Sadr was after reviving the social aspect of faith, an objective he sought in the latter’s social function. Emphasizing the actualization of Islam’s community-making endeavor with Velayee content, he intended to implement such a model of Islamic social structure that would come into existence through social links. Community formation is one of the social organizing approaches that have mostly been taken into consideration subsequent to the expansion of the crises pertaining to modernism, namely individualism, distrustfulness, participation, identity, etc. Community is a social and communicative structure which by focusing on the rational level of the society provides the circumstances for realizing Velayee function contributing to interactive and objective-based atmosphere, leading to the improvement of social identity and sense of belonging. Communities are mostly life-based and are formed in response to the basic needs of life. The article, by using a data-based method and interviewing experts, examines the concept and indexes of Velayee function as experienced by Imam Musa Sadr. Finally, the five-fold indexes of Velayee function including leadership and guardianship of society, invitation and social orientation, cooperation and sense of belonging, social progress and growth, and understanding are explained and distinctions between Velayee function and rational and communicative functions are clarified. امام موسی صدر به دنبال احیای امر اجتماعی ایمانی بود و این هدف را در گروکنش اجتماعیایمانی می‌دانست. ایشان با تأکید بر تحقق اندیشه‌های جمع‌گرایانه اسلام با درون‌مایۀ ولایی درصدد تحقق الگویی از ساخت اجتماعی اسلامی بود که از مسیر پیوندها و تحکیم روابط اجتماعی فعلیت یابد. جماعت و جماعت‌گرایی یکی از رویکردهای نظام‌بخشی اجتماعی است که عمدتاً پس از گسترش بحران‌های نوگرایی (مدرنیسم) همچون بحران فردگرایی، بی‌اعتمادی، مشارکت، هویت و... بیشتر مورد توجه قرار گرفتند. جماعت یک ساخت ارتباطی و اجتماعی است که با تمرکز بر سطوح خرد و عینی اجتماع محیطی برای تحقق کنش ولایی است و به ایجاد فضای تعامل و مشارکت هدفمند کمک کرده و در نتیجه، تعلق و هویت اجتماعی را تقویت می‌کند. جماعت‌ها عموماً زندگی‌محور است و در پاسخ به نیازهای اساسی زندگی شکل می‌گیرند. در این مقاله با استفاده از روش داده‌بنیاد با محوریت مصاحبه با نخبگان به مطالعه و تبیین مفهوم و شاخص‌های کنش ولایی در تجربه جماعت‌سازی امام موسی می‌پردازد و در نهایت، شاخص‌های پنج‌گانه کنش ولایی اعم از زعامت و سرپرستی اجتماعی، دعوت و هدایت اجتماعی، تعاون و تعلق اجتماعی، رشد و تکامل اجتماعی و تفاهم و وفاق تبیین می‌گردد و در نهایت، وجوه افتراق کنش ولایی از کنش عقلانی و ارتباطی مشخص می‌شود.

https://rc.isu.ac.ir/article_1395_14d9e8007c9b41f57891c48e07c23f57.pdf

دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دین و ارتباطات (نامه صادق) 2252-0252 15 34 2009 02 19 Television and Educational Development: Essay about the Process of American and Iranian Educational Channels تلویزیون و توسعۀ آموزشی؛ جستاری پیرامون روند شکل‌گیری شبکه‌های آموزشی آمریکا و ایران 73 98 1396 10.30497/rc.2009.1396 FA علی اسکندری کارشناسی ارشد معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق(ع) Journal Article 2013 08 04 The mass media have become main element in temporary age and have a lot of functions in human life. The development of producing genres and subjects in TV channels has resulted that the mass media organizations produce special programs. The establishment of News channel and educational channel in Iran is the suitable example of this specialization. The extensive range of mass media and the difficulties arising from traditional education systems together with specialization of TV networks have necessitated a revision of the paradigm pertaining to education. This research has tried to take a look at media development discussions in order to make a survey of how to utilize mass media especially TV in the process of development, analyze U.S. educational media policies and priorities, and finally compare these with the ones adopted by I.R.N.A.’s Educational Network. The results show that since those U.S. channels and the Iranian one are categorized as educational and cultural respectively, a focus on modern forms of myths i.e. tales and media narratives can put favorable effect on I.R.N.A.’s future programs. در دنیای معاصر رسانه‌های جمعی به عنصری اساسی در جامعه مبدل گشته و ایفاگر کارکردهای بسیاری در زندگی انسانی هستند. گسترش بسیار زیاد تولید در گونه (ژانر)ها و موضوعات مختلف در شبکه‌های تلویزیونی، بسیاری از سازمان‌ها و مؤسسات رسانه‌ای‌ جهان را بر آن داشته تا کار تولید برنامه‌های نمایشی را به‌طور تخصصی دنبال کنند. تأسیس شبکۀ تخصصی خبر و پس از آن شبکۀ آموزش، حرکت به‌سوی تخصصی شدن شبکه‌ها را نوید بخشیده است. در این میان و با توجه به گسترش وسایل ارتباط‌جمعی و مشکلات سیستم‌های سنتی آموزشی از سویی و همچنین، روند تخصصی شدن شبکه‌های تلویزیونی از سویی دیگر، ضرورت ورود به پارادایمی جدید در عرصۀ آموزش بیش از پیش احساس می‌شود؛ ازاین‌رو، در این تحقیق با استفاده از روش کتابخانه‌ای در پی آن خواهیم بود تا با استفاده از نظریۀ «سیستمیک» پیرامون ارتباطات توسعه ابتدائاً نحوۀ به کارگیری و استفاده از رسانه‌های جمعی به خصوص تلویزیون به‌منظور پیشبرد اهداف توسعه را بررسی و در ادامه سیاست‌ها و اولویت‌های آموزشی- رسانه‌ای‌ کشور آمریکا و شبکۀ آموزشی سیما را مورد مطالعه قرار داده و در نهایت، راهکارهایی را برای این شبکه ارائه نماییم. نتایج نشان می‌دهد ازآنجاکه شبکه‌های آموزشی آمریکا جزء شبکه‌های تخصصی آموزشی قرار داشته و برنامه‌های شبکۀ آموزش سیما در دسته تلویزیون فرهنگی، ازاین‌رو، تمرکز بر اشکال اسطوره‌های نوین، یعنی داستان‌ها و روایت‌های رسانه‌ای‌ می‌تواند در بهبود برنامه‌های شبکه آموزش سیما اثرگذار باشد.

https://rc.isu.ac.ir/article_1396_0966289037ad9846c5e994be2a91bafa.pdf

دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دین و ارتباطات (نامه صادق) 2252-0252 15 34 2009 02 19 The Status of the Quranic Concept of Admonition in the Religious Media جایگاه مفهوم قرآنی تذکر در رسانۀ دینی 99 127 1397 10.30497/rc.2009.1397 FA امین اسلامی دانشجوی کارشناسی ارشد رشته معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات دانشگاه امام صادق(ع) Journal Article 2013 08 04 The article focuses on the concept of admonition, “tazakkor”, a Quranic term, as one of the propagation principles in religious media. The purpose is to show that the religious media in a society based on Quranic principles and the Traditions set by the Holy Prophet and Infallible Imams must assume the responsibility of admonishing. To admonish is therefore the main feature of the religious media with guidance as their ultimate goal. Religious media norms are therefore derived on the basis of this concept which implies the replacement of negligence with admonishment. We are here to provide an explanation of admonishment based on Quranic methods as one of the norms of religious media. This requires a discussion on media normative theory and extracting the holy verses dealing with the issue. The main question is identifying the dos and don’ts of religious media according to the Quranic concept of admonishment. First the Quranic admonishments are analyzed under ten categories. Then the method used in each is extracted and finally a diagram of the dos and don’ts of religious media based on the Quranic concept is offered. در این مقاله، مفهوم «تذکر» که به عنوان یکی از اصول تبلیغی قرآن شناخته می‌شود، به‌مثابه یکی از اصول تبلیغی رسانۀ دینی در جامعۀ اسلامی در نظر گرفته شده و مورد بررسی قرار گرفته است، به همین دلیل ضرورت بحث در مورد دین و رسانه آشکار می‌شود. هدف این مقاله بیان این مطلب است که رسانۀ دینی که بر اساس تعالیم قرآنی و سیرۀ پیامبر‌(ص) و امامان معصوم‌(ع) در جامعۀ اسلامی فعالیت می‌کند، باید ویژگی «مذکِّر» بودن را داشته باشد و یادآوری‌کننده باشد. در این مقاله «ذاکر» و «مذکِّر» بودن ویژگی اصلی رسانه دانسته شده، و «هدایت»، هدف نهایی رسانه‌های جمعی دینی. به این ترتیب، هنجار‌های رسانۀ جمعی دینی، بر اساس مفهوم تذکر استخراج شده که در نهایت، ماهیت رسانۀ دینی با رعایت چنین هنجار‌هایی می‌تواند به جای «غفلت»، «تذکر» قرار گیرد. این مقاله در پی آن است تا تذکر دادن بر اساس روش‌های قرآن را به‌عنوان یکی از هنجارهای رسانه دینی در جامعۀ اسلامی تعریف کند. به این ترتیب، به بحث نظریۀ هنجاری رسانه‌ها پرداخته و برای استخراج هنجارهای «رسانۀ ذِکری» از قرآن کریم تلاش می‌کند. سؤال اصلی این تحقیق، شناسایی بایدهای رسانه دینی، بر اساس مفهوم قرآنی تذکر است؛ زیرا روش رسیدن به رسانه ذکری در این مقاله، معرفی بایدهای رسانه ذکری بیان شده است. برای رسیدن به این بایدها نیز، ابتدا تذکرات قرآن بررسی شده و سپس، در ده مقوله دسته‌بندی شده‌اند، در مرحله بعد، روشی که در هریک از مقولات برای تذکر دادن استفاده شده بود، استخراج شده و نمودار «بایدهای رسانۀ دینی، بر اساس مفهوم قرآنی تذکر» به دست آمده است.

https://rc.isu.ac.ir/article_1397_215a71a12769b056c3c32e7299f1c5ed.pdf

دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دین و ارتباطات (نامه صادق) 2252-0252 15 34 2009 02 19 Satire and its Islamic Function چیستی طنز و کارکردهای اسلامی آن 129 160 1398 10.30497/rc.2009.1398 FA میثم اسماعیل‌زادگان دانشجوی کارشناسی ارشد معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق(ع) Journal Article 2013 08 04 To understand satire, one should have a good grasp of its etymology, definition, and function. This research intends to seek the literal meaning of the word and its equivalents, plus the place it holds in arts, and its various existing forms. To do this it is necessary to know about its essence, purpose, function, and content. A social view of the issue proves the necessity of considering its functions, namely critical, entertaining, and suppressive ones as far as the audience is concerned. Another question is the attitude taken by Islam to it, hence the author’s comparative study in Islamic texts on the basis of “recognition of novel issues”. The conclusion is that all the functions can be employed in the direction of religious objectives provided some framework is observed. None is actually contradicting the norms of religious media. In Islamic texts, we can find evidence supporting the three above-mentioned functions and their necessity in an Islamic society. درک مفهوم «طنز»، مستلزم بررسی واژه‌شناسی، تعریف‌شناسی و کارکردهای آن است. این تحقیق، با سؤال از چیستی طنز، در پی شناسایی معنی لغوی طنز و مشابهات آن، جایگاه آن در هنرها، تعریف دقیق از آن و اَشکال و قالب‌های موجود آن است. عناصر ذاتی یک طنز از قبیل ماهیت، هدف، کارکرد و درون‌مایه، باید برای کشف عمیقی از آن بررسی گردد که این نوشتار به آن پرداخته است. نگاه اجتماعی به طنز، ضرورت توجه به کارکردهای آن را اثبات می‌کند. سه کارکرد انتقاد، سرگرمی و سرکوب را از طنز می‌توان در رابطه با مخاطب شناخت. سؤال دیگر، موضع دین اسلام در برابر کارکردهای طنز است که بر اساس «موضوع‌شناسی مسائل مستحدثه»، نویسنده به مطالعه تطبیقی در متون اسلامی دست زده است. وی نتیجه می‌گیرد که همۀ این کارکردها را با رعایت چارچوب‌هایی می‌توان در جهت اهداف دینی به کار گرفت و هیچ‌یک، تعارض ذاتی با هنجارهای یک رسانۀ دینی ندارد. در متون دینی اسلام، می‌توان شواهدی برای تأیید این سه کارکرد و ضرورت آن برای جامعۀ اسلامی یافت.

https://rc.isu.ac.ir/article_1398_d9731321ef4e063ebbee79298fa36f56.pdf